Η γαλλική αριστερά σπέρνει το χάος με τη βοήθεια νεαρών μουσουλμάνων
Ειδικός διερωτάται αν το Άμπου Ντάμπι είναι πλέον ασφαλέστερο για τους Εβραίους από ό,τι το Παρίσι.
Ο Dexter Van Zile, Violin Family Research Fellow του Φόρουμ της Μέσης Ανατολής (Middle East Forum, MEF), είναι managing editor του Focus on Western Islamism. Πριν από τη σημερινή του θέση, ο Van Zile εργάστηκε επί 16 χρόνια στην Committee for Accuracy in Middle East Reporting and Analysis, όπου διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης που μεταδιδόταν σε χριστιανικές εκκλησίες από Παλαιστίνιους χριστιανούς και στην ανασκευή της αντισημιτικής προπαγάνδας που διέδιδαν λευκοί εθνικιστές και οι σύμμαχοί τους στις ΗΠΑ. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί στη Jerusalem Post, στη Boston Globe, στο Jewish Political Studies Review, στο Algemeiner και στο Jewish News Syndicate. Έχει συγγράψει πολυάριθμες ακαδημαϊκές μελέτες και κεφάλαια βιβλίων για τον χριστιανικό αντισιωνισμό.
Το χάος κυριαρχεί στη Γαλλία, καθώς όχλοι νεαρών, πολλοί από τους οποίους προέρχονται από τον διογκούμενο μεταναστευτικό πληθυσμό της χώρας, έχουν αποκλείσει δρόμους και μνημεία, έχουν επιτεθεί επανειλημμένα στην αστυνομία, έχουν λεηλατήσει καταστήματα και έχουν βάλει φωτιά σε ιστορικά κτίρια, σε μια εξέγερση που διαρκεί εβδομάδες και θυμίζει την Παρισινή Κομμούνα του 1871, όταν οι επαναστάτες κατέλαβαν την πρωτεύουσα, έστησαν οδοφράγματα σε όλη την πόλη, πυρπόλησαν ιστορικά τοπόσημα και τρομοκράτησαν τους συμπολίτες τους.
Για να ανακαταλάβουν την πόλη από τους κομμουνάρους, τα κυβερνητικά στρατεύματα σκότωσαν χιλιάδες σε οδομαχίες και συνοπτικές εκτελέσεις. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα απαιτηθούν τόσο δραστικά μέτρα για να αποκατασταθεί το μονοπώλιο του κράτους στη βία, το οποίο ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, όπως και άλλοι δυτικοί ηγέτες, έχει αποδειχθεί ανίκανος να διαφυλάξει. Όταν όμως και εφόσον αποκατασταθεί αυτό το μονοπώλιο, η χώρα θα εξακολουθεί να έχει να αντιμετωπίσει μια μακροπρόθεσμη απειλή για τη σταθερότητά της: μια επίμονη εξέγερση κατά του γαλλικού κράτους, στην οποία συμμετέχουν αριστεροί φοιτητές και νεαροί μουσουλμάνοι από τα προάστια (banlieues).
Ο Αμερικανός σχολιαστής Ισμαήλ Ρόγιερ (Ismail Royer), στον οποίο το Focus on Western Islamism (FWI) είχε πάρει συνέντευξη στις αρχές του 2023, έχει υποστηρίξει επανειλημμένα στο X ότι οι ταραχές δεν σχετίζονται με το Ισλάμ ή τον ισλαμισμό. Η αναταραχή ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 2026, ως διαμαρτυρίες για την υποχρηματοδότηση των σχολείων. Στις 6 Οκτωβρίου ο Ρόγιερ έγραψε: «Όποιος ισχυρίζεται ότι αυτές οι ταραχές έχουν οποιαδήποτε σχέση με το Ισλάμ είτε εξαπατάται είτε επιχειρεί να εξαπατήσει». Την ίδια ημέρα αναδημοσίευσε μήνυμα που επέκρινε την αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι στους νέους και πρόσθεσε σαρκαστικά: «Μισό λεπτό[,] νόμιζα ότι οι ταραχές αφορούσαν την εγκαθίδρυση ισλαμιστικής δικτατορίας».
Η σχολιάστρια του Fox News Άσρα Νομάνι (Asra Nomani), σθεναρή αντίπαλος του ισλαμισμού, επιβεβαιώνει ότι, παρότι μία μουσουλμανική φοιτητική οργάνωση, η Étudiants Musulmans de France (EMF), έχει προωθήσει τις διαδηλώσεις, η εξέγερση υποκινείται σε μεγάλο βαθμό από «κομμουνιστικές ομάδες υπό την καθοδήγηση ενηλίκων, συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς, ομάδες ακτιβισμού και διεθνή προπαγανδιστικά μέσα».
Τα στοιχεία διαψεύδουν την άποψη ότι η εξέγερση δεν έχει καμία σχέση με το Ισλάμ ή τον ισλαμισμό. Πολλοί από τους εξεγερμένους και τους πλιατσικολόγους προβαίνουν στις παράνομες πράξεις τους υπό παλαιστινιακές, μαροκινές και αλγερινές σημαίες, ένδειξη ότι η ισλαμική ταυτότητα παίζει ρόλο στην προθυμία των μουσουλμάνων μεταναστών να συμμετάσχουν σε κάτι που μοιάζει όλο και περισσότερο με «ιντιφάντα» κατά του γαλλικού κράτους. Υπάρχουν ορισμένες ενδείξεις ότι οι ταραξίες στοχοποιούν εβραϊκές επιχειρήσεις και ότι έχουν λάβει οδηγίες να αφήνουν ήσυχους τους μουσουλμάνους. Τουλάχιστον, εικόνες σκουρόχρωμων ανδρών, προφανώς βορειοαφρικανικής καταγωγής, που λεηλατούν καταστήματα και τοπικές επιχειρήσεις στο Παρίσι, δείχνουν ότι νεαροί μουσουλμάνοι στηρίζουν πρόθυμα αυτό που ο Μακρόν αποκαλεί απόπειρα «να πληγεί η Δημοκρατία» (la République).
Επιπλέον, ακτιβιστές προσκείμενοι σε ισλαμιστικούς κύκλους αξιοποίησαν την αναταραχή για να προωθήσουν τη μακροχρόνια εκστρατεία τους κατά των κοσμικών κανόνων που διέπουν τα γαλλικά δημόσια σχολεία, και συγκεκριμένα κατά του νόμου του 2004 που απαγορεύει τα εμφανή θρησκευτικά σύμβολα, μεταξύ αυτών και τη μαντίλα, και της απαγόρευσης των αμπάγια το 2023. Πριν από τις αποχές της 1ης Οκτωβρίου 2026, μαθητές του Lycée Jacques-Brel στη La Courneuve απέκλεισαν το σχολείο τους στις 23 Σεπτεμβρίου με πλακάτ που έγραφαν «occupez-vous du viol, pas du voile» («ασχοληθείτε με τον βιασμό, όχι με το πέπλο»). Τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών στο σχολείο στήριξαν τη διαμαρτυρία ως στάση κατά της «ισλαμοφοβίας». Η στήριξη των διαδηλώσεων από την EMF είναι ένας ακόμη λόγος ανησυχίας. Σύμφωνα με το Reuters, έκθεση του υπουργείου Εσωτερικών περιέγραφε το 2025 την EMF ως παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Η οργάνωση αρνείται τον ισχυρισμό.
Ο Τζουλς Γκομς (Jules Gomes) του FWI ανέφερε ότι μαθητές που εισέβαλαν σε λύκειο στο Beaugency τραγουδούσαν ένα κομμάτι ραπ που εξυμνεί τον Μοχάμεντ Μεράχ (Mohamed Merah), ο οποίος δολοφόνησε έναν ραβίνο και τρία εβραιόπουλα στην Τουλούζη το 2012, και τον Σαλάχ Αμπντεσλάμ (Salah Abdeslam), τον μοναδικό επιζώντα του πυρήνα του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) πίσω από τις επιθέσεις του 2015 στο Παρίσι. Το βίντεο οδήγησε τις εισαγγελικές αρχές στην Ορλεάνη να κινήσουν έρευνα για «εξύμνηση της τρομοκρατίας». Ο Γκομς ανέφερε επίσης ότι ταραξίες τραγουδούσαν το ίδιο κομμάτι ενώ προκαλούσαν φθορές σε καθολική εκκλησία στο Soullans.
Οι ταραξίες μπορεί να μην αγωνίζονται για μια «ισλαμιστική δικτατορία», όπως το έθεσε σαρκαστικά ο Ρόγιερ. Όμως ένα κίνημα του οποίου οι ακτιβιστές απαιτούν από τη Δημοκρατία να αποδομήσει τη laïcité για να τερματιστεί η «ισλαμοφοβία» στα σχολεία της, και του οποίου οι πεζικάριοι υμνούν τζιχαντιστές δολοφόνους, δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί άσχετο με τον ισλαμισμό.
Ο κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου Rice, Κρεγκ Κονσιντάιν (Craig Considine), writing fellow στο Φόρουμ της Μέσης Ανατολής (Middle East Forum, MEF), απορρίπτει επίσης την αφήγηση «Δεν είναι το Ισλάμ».
Μιλώντας στο The MEF Podcast στις 19 Οκτωβρίου 2026, είπε ότι οι ταραχές «παρουσιάζονται από μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης απλώς ως νεαροί, δυσαρεστημένοι μαθητές που είναι θυμωμένοι επειδή δεν έχουν αρκετούς καθηγητές μαθηματικών. Είναι σίγουρα κάτι πολύ περισσότερο από αυτό».
Ο Κονσιντάιν, του οποίου το νέο βιβλίο When Marx Meets Islam περιγράφει μια «κόκκινη-πράσινη συμμαχία» αριστερών και ισλαμιστών που διεξάγουν έναν «ήπιο πόλεμο» κατά της Δύσης, υποστηρίζει ότι η στρατηγική του συνασπισμού «είναι διακρατική» και «μπορεί να επαναληφθεί σε οποιαδήποτε άλλη δυτική χώρα».
Οι εικόνες από τη Γαλλία, παραδέχθηκε, τον κάνουν να αμφισβητεί την ίδια του την ορολογία: «Μήπως ο “ήπιος πόλεμος” είναι πολύ ήπιος όρος για να εξηγήσει πραγματικά αυτό που συμβαίνει;». Για έναν Εβραίο στη Γαλλία, ή για έναν συντηρητικό «που αγαπά τη χώρα του, που δεν είναι ισλαμοφοβικός, αλλά που επίσης δεν καλωσορίζει ισλαμιστικές ομάδες», διερωτήθηκε, «τι κάνεις;». Στη συνέχεια, ως κάποιος που έχει «πάει στο Άμπου Ντάμπι πολλές φορές» και επικροτεί τη στροφή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων μακριά από τον εξτρεμισμό, ο Κονσιντάιν έθεσε το ερώτημα που θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε Ευρωπαίο ηγέτη: «[Ε]ίναι το Άμπου Ντάμπι ασφαλέστερο για τους Εβραίους, για τους συντηρητικούς, από το Παρίσι ή το Λονδίνο;».