Προσοχή στις κατηγορίες κατά ΗΠΑ και Ισραήλ για τον θάνατο Ιρανών μαθητριών
Δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να αναμεταδίδει τη φήμη, αλλά να φτάνει στην αλήθεια.
Ο Μάικλ Ρούμπιν ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και το Κέρας της Αφρικής. Στη σταδιοδρομία του περιλαμβάνεται θητεία ως αξιωματούχου του Πενταγώνου, με εμπειρία πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και επαφές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Ρούμπιν έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές εκδόσεις, όπως τα «Dancing with the Devil» και «Eternal Iran». Ο Ρούμπιν απέκτησε διδακτορικό και μεταπτυχιακό στην Ιστορία, καθώς και πτυχίο (B.S.) στη Βιολογία, από το Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια συμμετείχα σε ορισμένες προσομοιώσεις πολέμου για το ενδεχόμενο επίθεσης κατά του Ιράν, όχι πολύ διαφορετικής από αυτήν που εκτυλίσσεται σήμερα. Βρισκόμουν στην ομάδα του Ιράν. Στόχος μας ήταν να ανακόψουμε την αμερικανική και ισραηλινή επίθεση με κάθε δυνατό μέσο, ιδίως δεδομένης της σαφούς ποιοτικής στρατιωτικής υπεροχής της Δύσης. Ανατινάξαμε βόμβα σε ένα τοπικό σχολείο και στη συνέχεια φέραμε ιρανικά κινηματογραφικά συνεργεία για να καταγράψουν το μακελειό. Κατόπιν στείλαμε ανακοινώσεις σε όλο τον κόσμο, κάνοντας λόγο για σφαγή Ιρανών παιδιών από τις ΗΠΑ, με στόχο να αναζωογονήσουμε την προοδευτική Αριστερά και να υπονομεύσουμε τη στήριξη οποιασδήποτε εκστρατείας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας στους κεντρώους διπλωμάτες.
Μεταξύ των σημερινών τίτλων είναι και ρεπορτάζ για ακριβή δυτικά πλήγματα που εξουδετέρωσαν τον υπουργό Άμυνας, τον επικεφαλής του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και τη νύφη του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ, μεταξύ άλλων ανώτερων αξιωματούχων. Ο τίτλος, ωστόσο, στον οποίο έσπευσαν να σταθούν πολλοί επικριτές της αμερικανικής ισχύος ήταν ένα φερόμενο ως αμερικανικό πλήγμα σε δημοτικό σχολείο θηλέων στο Μινάμπ.
Βεβαίως, είναι πιθανό μια βόμβα να αστόχησε· το δημοτικό σχολείο βρίσκεται κοντά σε βάση του Σώματος Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης. Ωστόσο, έπειτα από δεκαετίες εξαπάτησης με τη «fauxtography» της Χεζμπολάχ και τις πομπές του «Pallywood», όπου νεκρά παιδιά της Χαμάς σηκώνονται και φεύγουν τρέχοντας μόλις απομακρυνθούν οι δυτικοί οπερατέρ ή αφελείς εργαζόμενοι σε οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα πρακτορεία ειδήσεων θα έπρεπε να το σκεφτούν δύο φορές προτού δεχθούν τοις μετρητοίς έναν ισχυρισμό που προήλθε από το Islamic Republic News Agency και το Tasnim, ένα σκληροπυρηνικό μέσο.
Όπως σημείωσε ο Ντοτζ Μπίλινγκσλεϊ (Dodge Billingsley) της Combat Camera, ένας από τους κορυφαίους ειδικούς παγκοσμίως για τον πόλεμο της Τσετσενίας, σε διαλέξεις του προς τον αμερικανικό στρατό, όταν οι Τσετσένοι αντάρτες επιτίθεντο σε ρωσικούς στόχους, το έκαναν πάντα έχοντας μαζί τους έναν οπερατέρ. Αν ο οπερατέρ τραυματιζόταν ή σκοτωνόταν, συχνά ματαίωναν την αποστολή, επειδή η διάδοση των εικόνων της επίθεσης ήταν, συχνά, σημαντικότερη από τον ίδιο τον στόχο.
Η δουλειά του δημοσιογράφου δεν είναι να αναμεταδίδει τη φήμη, αλλά να φτάνει στην αλήθεια. Η τάση των δημοσιογράφων να συγχέουν τα δύο ή να σπεύδουν να μεταδώσουν ανεπιβεβαίωτες ειδήσεις, όπως οι φερόμενοι 500 νεκροί στο νοσοκομείο Αλ Άχλι Άραμπ της πόλης της Γάζας, υποβαθμίζει τον σεβασμό με τον οποίο το κοινό αντιμετωπίζει τους δημοσιογράφους. Όταν δημοσιογράφοι ή σχολιαστές επιτρέπουν εν γνώσει τους στον εαυτό τους να γίνεται εργαλείο προπαγάνδας, το ζήτημα επιδεινώνεται. Με απλά λόγια, πρέπει να υπάρχουν σοβαρά ερωτηματικά για κάθε ιρανική ιστορία, εκτός αν οι δυτικοί δημοσιογράφοι είναι διατεθειμένοι να δώσουν την ίδια πίστη και σε άλλες ιρανικές ιστορίες, για το πώς οι σιωνιστές χειραγώγησαν τα ιρανικά σύννεφα ώστε να μην βρέξει, ότι είχαν κατασκευάσει φορητή συσκευή ανίχνευσης του κορωνοϊού και ότι το Ισραήλ είχε εξαναγκάσει σκίουρους να κατασκοπεύσουν ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, με αποτέλεσμα τη σύλληψη δεκατεσσάρων φουντωτόουρων τρωκτικών.
Αν μια αμερικανική ή ισραηλινή βόμβα όντως σκότωσε Ιρανούς μαθητές, αυτό είναι ένα φρικτό λάθος. Θα ήταν όμως λάθος, σε αντίθεση με τη σκόπιμη σφαγή ίσως 40.000 Ιρανών διαδηλωτών από το Σώμα Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και τις παραστρατιωτικές δυνάμεις Μπασίτζ. Δεν έπεσαν πάνω σε σφαίρες και τσεκούρια, ούτε τα Τάγματα Εφόδου του καθεστώτος γύριζαν κατά λάθος από κρεβάτι σε κρεβάτι στα νοσοκομεία για να τελειώσουν τη δουλειά. Ούτε ήταν περίπτωση αστοχίας πυραύλου η στόχευση ενός τουριστικού ξενοδοχείου στο Ντουμπάι.
Οι δημοσιογράφοι μπορεί να επιχειρούν να δώσουν τη δική τους εκδοχή στην τραγωδία, οφείλουν όμως να είναι προσεκτικοί και να κρατούν την αίσθηση του μέτρου. Η απλή αλήθεια παραμένει: η περιοχή και ο κόσμος θα είναι πολύ ασφαλέστεροι με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν εξαλειμμένη.