Κανένας Τούρκος στην ηγεσία του ΟΗΕ ή οποιουδήποτε διεθνούς οργανισμού όσο διαρκεί η κατοχή της Κύπρου
Προωθώντας Τούρκο υποψήφιο για τη θέση, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει να διευρύνει την εμβέλεια της πολιτικής του και να προωθήσει το ιδεολογικό του πρόγραμμα.
Ο Μάικλ Ρούμπιν ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και το Κέρας της Αφρικής. Στη σταδιοδρομία του περιλαμβάνεται θητεία ως αξιωματούχου του Πενταγώνου, με εμπειρία πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και επαφές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Ρούμπιν έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές εκδόσεις, όπως τα «Dancing with the Devil» και «Eternal Iran». Ο Ρούμπιν απέκτησε διδακτορικό και μεταπτυχιακό στην Ιστορία, καθώς και πτυχίο (B.S.) στη Βιολογία, από το Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Η δεύτερη θητεία του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Αντόνιο Γκουτέρες, λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2026, όμως δεν έχει ακόμη διαφανεί σαφής υποψήφιος για τη διαδοχή του. Αρχικά, οι Λατινοαμερικανοί προσδοκούσαν ότι τα ηνία θα αναλάμβανε κάποιος από την Κεντρική Αμερική, τη Νότια Αμερική ή την Καραϊβική, όμως ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο κατέστησαν σαφές ότι κανένας από τους υποψηφίους που έχουν ανακοινωθεί δεν πληροί τα δικά τους κριτήρια για μεταρρυθμίσεις και ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα αυτοδεσμευτούν στην προσήλωση στον συμβολισμό των Ηνωμένων Εθνών.
Σύντομα εμφανίστηκαν και άλλοι υποψήφιοι, με προεξάρχοντες την αξιωματούχο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων Λάνα Νουσέιμπα (Lana Nusseibah), τον πρώην πρωθυπουργό της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν και τον πρόεδρο του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγεφ. Στο παρασκήνιο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν πιέζει ώστε τα ηνία να τα αναλάβει Τούρκος, προωθώντας τον επί μακρόν πιστό του Φερντούν Σινιρλίογλου (Feridun Sinirlioğlu), πρώην υπηρεσιακό υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος σήμερα υπηρετεί ως γενικός γραμματέας του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του έχουν βολιδοσκοπήσει διακριτικά άλλους ηγέτες, ιδίως μεταξύ των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, και λένε κατ’ ιδίαν ότι δεν αντιμετωπίζουν αντίρρηση από κανέναν, πλην της Γαλλίας. Ο Ερντογάν, ωστόσο, πιστεύει ότι, είτε με δωροδοκία είτε με εξαναγκασμό, μπορεί να αποσπάσει τη συγκατάθεση του Εμανουέλ Μακρόν.
Ο Ερντογάν δεν προωθεί έναν Τούρκο απλώς από εθνική υπερηφάνεια· επιδιώκει συστηματικά είτε να φιλοξενεί διεθνείς εκδηλώσεις είτε να τοποθετεί Τούρκους σε ηγετικές θέσεις, ώστε να διευρύνει την εμβέλεια της πολιτικής του και να υλοποιεί το ιδεολογικό του πρόγραμμα. Το 2011 ανακοίνωσε την υποψηφιότητα της Κωνσταντινούπολης για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι προέβαλαν ανοιχτά την υποψηφιότητά τους υπό το πρίσμα της θρησκείας. Ο Εγκεμέν Μπαγίς (Egemen Bağış), στενός έμπιστος και άνθρωπος των οικονομικών διευθετήσεων του Ερντογάν, δήλωσε ότι η ανάθεση των Αγώνων στην Τουρκία θα επέτρεπε στα μέλη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής να αποδείξουν ότι δεν είχαν προκατάληψη «εναντίον μιας ομάδας πιστών». Παράλληλα, το προτεινόμενο λογότυπο της Τουρκίας απεικόνιζε τζαμιά και την ημισέληνο. Η Τουρκία υπέβαλε εκ νέου υποψηφιότητα για τη διοργάνωση των Αγώνων του 2036. Το να την επιλέξει, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, όσες τουρκικές δωροδοκίες κι αν προσφερθούν, θα ήταν επαίσχυντο, καθώς την υποψηφιότητα ανακοίνωσε ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου πριν συλληφθεί για το έγκλημα του ότι ήταν υπερβολικά δημοφιλής και αποτελούσε πολιτική πρόκληση για τον Ερντογάν.
Ο Ερντογάν προώθησε ανοιχτά τον Εκμελεντίν Ιχσάνογλου (Ekmeleddin İhsanoğlu) για την ηγεσία του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας τον Ιανουάριο του 2005. Τούρκοι αξιωματούχοι επικαλέστηκαν τον διορισμό Ιχσάνογλου ως ένδειξη του αυξημένου κύρους της Τουρκίας μεταξύ των ισλαμικών χωρών. Ο Χικμέτ Τσετίν (Hikmet Çetin), Τούρκος που διετέλεσε ο πρώτος Ανώτερος Πολιτικός Εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν, υιοθέτησε ήπια στάση απέναντι στους Ταλιμπάν· στην Καμπούλ στήθηκαν διαφημιστικές πινακίδες που εξυμνούσαν την ισλαμική αλληλεγγύη Τουρκίας-Αφγανιστάν, και όχι την Τουρκία ως μέλος του ΝΑΤΟ. Ο Ερντογάν ελιγμοδρόμησε επίσης ώστε ο Αχμέτ Ουζουμτζού (Ahmet Üzümcü) να προεδρεύσει του Οργανισμού για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων από το 2013 έως το 2018. Ο Φατίχ Μπιρόλ (Fatih Birol) ηγείται του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας και τακτικά διαφημίζει τα πετρελαϊκά και φυσικού αερίου σχέδια του Ερντογάν, ευνοώντας έναν αγωγό μέσω Τουρκίας έναντι ασφαλέστερων ελληνικών, κυπριακών και ισραηλινών εναλλακτικών.
Ο Σινιρλίογλου διαθέτει το χάρισμα του Μάικλ Δουκάκη έπειτα από διπλή δόση κεταμίνης. Η θητεία του στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη υπήρξε, στην καλύτερη περίπτωση, άτονη· δεν προχώρησε σε καμία μεταρρύθμιση και μοιάζει να λειτουργεί ως «θυρωρός», εμποδίζοντας τον οργανισμό να κάνει δηλώσεις ή να αναλάβει οποιαδήποτε ουσιαστική δράση που υπονομεύει τα διπλωματικά ή οικονομικά συμφέροντα του Ερντογάν. Το να του ανοίξουν τα ταμεία του ΟΗΕ θα ισοδυναμούσε με πρόσκληση σε σκάνδαλο διαφθοράς αντίστοιχο του προγράμματος «Πετρέλαιο έναντι Τροφίμων» επί γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν.
Ο Σινιρλίογλου είναι άνθρωπος του Ερντογάν. Υπήρξε υφυπουργός κατά τη θητεία του Αχμέτ Νταβούτογλου ως υπουργού Εξωτερικών. Στη συνέχεια υπηρέτησε πιστά τον Ερντογάν στα Ηνωμένα Έθνη επί επτά χρόνια. Όταν οι τουρκικές δυνάμεις εισέβαλαν και προχώρησαν σε εθνοκάθαρση σε περιοχές της Συρίας υπό κουρδική διοίκηση, ο Σινιρλίογλου δήλωσε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «απορρίπτει κατηγορηματικά και καταδικάζει έντονα κάθε διαστρέβλωση της αντιτρομοκρατικής μας επιχείρησης ως επίθεσης ή επιθετικότητας». Υπερασπίστηκε την εκκαθάριση δεκάδων χιλιάδων Τούρκων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της «Πυρκαγιάς του Ράιχσταγκ» του Ιουλίου 2016, δηλώνοντας: «Ποτέ δεν θα ξεχάσουμε αυτή την αχρειότητα». Τέσσερα χρόνια αργότερα, προειδοποίησε χώρες που συνομιλούσαν με τους Σύρους Κούρδους ότι «τα κόκκινα χαλιά σας μπορεί γρήγορα να βαφτούν με αίμα». Παράλληλα, ο Σινιρλίογλου σιωπούσε για το ασφαλές καταφύγιο που παρείχε η Τουρκία στο Ισλαμικό Κράτος και για την υποστήριξη και στήριξη της Χαμάς. Εξίσου σιωπηλός παρέμεινε και για τη σύλληψη του Ιμάμογλου, ακόμη και όταν άλλοι αξιωματούχοι του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ύψωσαν τη φωνή τους.
Τον Ιούλιο του 2026, Ρώσοι φαρσέρ τηλεφώνησαν στον Σινιρλίογλου, με τον έναν να προσποιείται τον Αρμένιο πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν. Ο φαρσέρ κατηγόρησε τον Καρεκίν Β΄, επικεφαλής της Αρμενικής Εκκλησίας, και ζήτησε τη συνδρομή του Σινιρλίογλου για την απομάκρυνσή του. Ο Σινιρλίογλου απάντησε: «Εντάξει, θα κάνω ό,τι μπορώ· θα προσπαθήσω». Μια τέτοια δήλωση υποδηλώνει ότι ο Σινιρλίογλου αντιμετωπίζει με περιφρόνηση την Αρχή VII του Ελσίνκι για τη θρησκευτική ελευθερία.
Επί Ερντογάν, η Τουρκία έχει καταστεί μία από τις πιο διεφθαρμένες χώρες του κόσμου, στο ίδιο επίπεδο με τη Λευκορωσία και την Αίγυπτο. Αυτό οφείλεται όχι μόνο στον Τούρκο ηγέτη, αλλά και στη σιωπή, τη δειλία και τη συνενοχή ανθρώπων σαν τον Σινιρλίογλου.
Όλα αυτά θα έπρεπε να αποκλείουν τον Σινιρλίογλου ως πρόσωπο, όμως η ιδέα ότι οποιοσδήποτε Τούρκος θα πρέπει να ηγηθεί του ΟΗΕ ή οποιουδήποτε άλλου οργανισμού θα έπρεπε να είναι εξαρχής εκτός συζήτησης και για άλλους λόγους. Η Τουρκία κατέχει την Κύπρο για περισσότερο από μισό αιώνα. Η ιδέα ότι η επιθυμία προστασίας της μουσουλμανικής μειονότητας της Κύπρου υποκίνησε και δικαιολόγησε την τουρκική εισβολή είναι ανοησία: Το μεγαλύτερο μέρος της εισβολής συντελέστηκε αφού είχε παρέλθει η κυπριακή κρίση και ενώ οι δύο πλευρές διαπραγματεύονταν στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Γενεύης. Με απλά λόγια, η Τουρκία κατέχει έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, όσο το πράττει, κανένας Τούρκος δεν θα πρέπει να κατέχει ηγετική θέση στα Ηνωμένα Έθνη ή σε οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό, ούτε θα πρέπει η Τουρκία να λαμβάνεται καθόλου υπόψη για τη φιλοξενία των Ηνωμένων Εθνών.