Οι Ιρακινοί σύμμαχοι του Ιράν πανηγυρίζουν για τους Δημοκρατικούς αλλά καταγγέλλουν όλους τους Αμερικανούς ως εχθρούς

«Οι νέοι σταυροφόροι ηττήθηκαν». Με αυτή τη φράση, που απηχεί τη γλώσσα την οποία χρησιμοποιούσε το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) για να περιγράψει τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Άμπου Χουσεΐν αλ Χαμινταουί (Abu Hussein al-Hamidawi), γενικός γραμματέας της ιρακινής Κατάιμπ Χεζμπολάχ, πανηγύρισε την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές. Χαιρέτισε το αποτέλεσμα ως νίκη του Ιράν και του «άξονα της αντίστασης», συνεχάρη την ιρανική ηγεσία, επικαλέστηκε την «ενότητα των μετώπων» και ζήτησε αλλαγή πολιτικής πορείας στο Ιράκ.

Ιρακινοί πολιτικοί και δημοσιογραφικοί κύκλοι κοντά στο Ιράν υποδέχθηκαν με ικανοποίηση τις απώλειες των Ρεπουμπλικανών. Ο σχολιαστής Ιγιάντ αλ Σαμάουι (Iyad al-Samawi) δήλωσε ότι το Ιράν πέτυχε σαρωτική νίκη, καθώς στενεύουν τα περιθώρια πολιτικών και στρατιωτικών ελιγμών του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Ο Σαλάχ αλ Αραμπάουι (Salah al-Arabawi), επικεφαλής του κόμματος Ουάι (Wa'ai), είπε ότι η Τεχεράνη μπλόκαρε τους αντιπάλους της χωρίς να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ. Η ιρανική πρεσβεία στη Βαγδάτη ανάρτησε βίντεο που χλεύαζε τον Τραμπ.

Αξιωματούχος, που δεν κατονομάστηκε, από το γραφείο ενός εκ των ηγετών του κυβερνώντος Συντονιστικού Πλαισίου είπε ότι οι προσκείμενες στο Ιράν δυνάμεις ήλπιζαν ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα. Ορισμένες φατρίες, υπαινίχθηκε, ενδέχεται να αξιοποιήσουν την αντιπαράθεση του Τραμπ με το Κογκρέσο για να διευρύνουν τις δραστηριότητές τους.

Ωστόσο, οι περιφερειακοί σύμμαχοι του Ιράν υπέστησαν ορισμένα από τα σκληρότερα πλήγματά τους επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν. Κατά τη θητεία του σημειώθηκαν ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα, οι δολοφονίες κορυφαίων ηγετών της Χαμάς και της Χεζμπολάχ —μεταξύ αυτών του Ισμαήλ Χανίγιε, του Χασάν Νασράλα και του Γιαχία Σινουάρ— και η κατάρρευση της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία, εξελίξεις που όλες μαζί περιόρισαν την περιφερειακή επιρροή της Τεχεράνης.

Αμερικανικές δυνάμεις σκότωσαν επίσης τον διοικητή της Κατάιμπ Χεζμπολάχ Άμπου Μπακρ αλ Σαάντι (Abu Baqir al-Saadi) στη Βαγδάτη το 2024 και έπληξαν άλλες ένοπλες ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν. Αυτό το ιστορικό περιπλέκει τον ενθουσιασμό για τα κέρδη των Δημοκρατικών.

Οι Ρεπουμπλικάνοι, εξάλλου, ήταν εκείνοι που ανέτρεψαν τον Σαντάμ Χουσεΐν το 2003, επιτρέποντας σε ιρακινά κόμματα με μακρά παρουσία στο Ιράν να μπουν στην κυβέρνηση. Η σχέση τους με αυτές τις δυνάμεις μετατράπηκε αργότερα σε εχθρική. Ο Τραμπ διέταξε το πλήγμα που σκότωσε τον επικεφαλής της Δύναμης Κουντς Κασέμ Σουλεϊμανί και τον αναπληρωτή πρόεδρο της Επιτροπής Λαϊκής Κινητοποίησης Άμπου Μάχντι αλ Μουχάντις το 2020, ενώ ενέκρινε απευθείας επιθέσεις κατά του Ιράν στη δεύτερη θητεία του.

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν σκότωσαν τουλάχιστον 603 Αμερικανούς στρατιωτικούς στο Ιράκ μεταξύ 2003 και 2011. Παρ’ όλα αυτά, η Ουάσιγκτον συνέχισε να συνεργάζεται με πολιτικές συμμαχίες που περιλάμβαναν κόμματα συνδεδεμένα με την Τεχεράνη, ακόμη και την ώρα που ερχόταν αντιμέτωπη με ένοπλες ομάδες που δρούσαν μέσα στο ίδιο πολιτικό περιβάλλον.

Και οι Δημοκρατικοί συνέβαλαν στην εδραίωση της υφιστάμενης τάξης. Το 2010 η κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα αποδέχθηκε συμφωνία που διατήρησε τον Νούρι αλ Μάλικι στη θέση του πρωθυπουργού, παρότι ο συνδυασμός του Αγιάντ Αλάουι είχε κερδίσει περισσότερες κοινοβουλευτικές έδρες. Το Ιράν παρενέβη επίσης υπέρ του Μάλικι και διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις συνέχισαν να συνομιλούν με την ίδια πολιτική ελίτ.

Οι διαπραγματεύσεις του Ομπάμα με την Τεχεράνη οδήγησαν αργότερα στην πυρηνική συμφωνία του 2015. Για τους Ιρακινούς επικριτές της αμερικανικής πολιτικής, οι επιλογές αυτές υποδηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον έδωσε προτεραιότητα στον συμβιβασμό με τα κατεστημένα κόμματα αντί να αμφισβητήσει την ιρανική επιρροή.

Πολλοί Ιρακινοί βλέπουν τις Ηνωμένες Πολιτείες λιγότερο ως μια διαδοχή Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών κυβερνήσεων και περισσότερο ως μια δύναμη που μπορεί να αναδιαμορφώσει την πολιτική πορεία της χώρας τους. Η αντίληψη αυτή βάθυνε όταν η Ουάσιγκτον συνέχισε να συναλλάσσεται με τα κυβερνώντα κόμματα του Ιράκ μετά τις διαδηλώσεις του 2019, κατά τις οποίες δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν σκότωσαν εκατοντάδες διαδηλωτές που ζητούσαν τον τερματισμό της διαφθοράς, της σεκταριστικής πελατειακής διανομής αξιωμάτων και της ξένης ανάμειξης.

Οι τελευταίες εκλογές στο Ιράκ προσέφεραν άλλη μια ευκαιρία επανεξέτασης αυτής της προσέγγισης, σε μια στιγμή που το Ιράν είχε αποδυναμωθεί από τις περιφερειακές ήττες. Ο Τραμπ αντιτάχθηκε στην επιστροφή του Μάλικι, αλλά υποδέχθηκε θετικά τον επιχειρηματία και μετέπειτα πολιτικό Αλί αλ Ζαΐντι (Ali al-Zaidi), άλλον έναν υποψήφιο που στηρίχθηκε από το ίδιο Συντονιστικό Πλαίσιο, φιλοξενώντας τον στον Λευκό Οίκο και εξαίροντας τη μεταξύ τους σχέση. Η κυβέρνηση Ζαΐντι δεν έχει ακόμη διαλύσει τα ένοπλα δίκτυα, ακόμη και μετά από επιθέσεις κατά της Σαουδικής Αραβίας που ξεκίνησαν από το Ιράκ, εν μέσω πληροφοριών για ιρανική εμπλοκή και τοπική υποστήριξη.

Η απόρριψη των Ρεπουμπλικανών από τους Αμερικανούς ψηφοφόρους δεν ήταν ψήφος υπέρ του Ιράν. Ο πόλεμος, το κόστος ζωής και η εσωτερική πολιτική διαμόρφωσαν επίσης τις επιλογές τους. Η αντίδραση όμως των προσκείμενων στο Ιράν ομάδων στο Ιράκ δείχνει πώς πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν αντιμετωπίζουν τις διαιρέσεις στην Ουάσιγκτον ως ευκαιρίες για να ενισχύσουν τις δικές τους θέσεις.

Ο χαρακτηρισμός των Αμερικανών ως «νέων σταυροφόρων» από τον Χαμινταουί δεν κάνει καμία διάκριση ανάμεσα σε Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικανούς. Παρουσιάζει την Αμερική ως ιδεολογικό εχθρό, ανεξάρτητα από το ποιος την κυβερνά. Αυτό αξίζει να θυμούνται οι Αμερικανοί πολιτικοί όταν πιστεύουν ότι το ένα ή το άλλο κόμμα μπορεί να πείσει τους υποστηριζόμενους από το Ιράν αντιπάλους τους να κάνουν ειρήνη.