Πού πήρε φωτιά στην πραγματικότητα ο αγωγός Ανατολής Δύσης

Το πρωί της Πέμπτης 10 Σεπτεμβρίου, drones έπληξαν τον αγωγό Ανατολής-Δύσης της Σαουδικής Αραβίας, τη γραμμή των 1.200 χιλιομέτρων από το Αμπκάικ έως το Γιανμπού, η οποία μεταφέρει το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών του βασιλείου αφότου το Ιράν έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ. Το υπουργείο Ενέργειας διέκοψε τη λειτουργία της γραμμής «ως προληπτικό μέτρο» και ανακοίνωσε τραυματισμούς. Το υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε στη συνέχεια ότι τα drones προήλθαν από το Ιράκ και ότι το Ριάντ, κατόπιν αιτήματος του ιρακινού πρωθυπουργού Αλί Φάλιχ αλ Ζαΐντι, «επέλεξε να μην απαντήσει σε αυτό το στάδιο». Νωρίς το Σάββατο, η Βαγδάτη ανακοίνωσε ότι η έρευνά της εντόπισε τις εκτοξεύσεις στην επαρχία Μεϊσάν, στα σύνορα με το Ιράν, και απέπεμψε τον διοικητή της Διοίκησης Επιχειρήσεων Μεϊσάν. Αυτό είναι όλο το δημόσιο αρχείο.

Η Aramco δεν έχει διευκρινίσει ποιες εγκαταστάσεις επλήγησαν, πόσο σοβαρά, ούτε πότε θα αποκατασταθούν οι ροές. Έτσι, το Φόρουμ της Μέσης Ανατολής (Middle East Forum, MEF) στράφηκε στα δορυφορικά δεδομένα. Τα όργανα VIIRS στους Suomi NPP και NOAA-20 καταγράφουν σε κάθε πέρασμα κάθε εικονοστοιχείο 375 μέτρων που είναι θερμότερο από το περιβάλλον του. Συλλέξαμε κάθε ανίχνευση εντός του διαδρόμου του αγωγού από τις 12 Αυγούστου έως τις 12 Σεπτεμβρίου και συγκρίναμε τις δύο ημέρες των επιθέσεων με τις 29 ημέρες που προηγήθηκαν. Το ερώτημα ήταν απλό: ποιες εστίες ήταν νέες; Έπειτα, το πρωί του Σαββάτου, ήρθε ένα οπτικό καρέ ανάλυσης 10 μέτρων από τη βαρύτερα πληγείσα θέση και η απάντηση φάνηκε καθαρά.

Τι κάηκε και τι όχι

Επτά. Και οι επτά βρίσκονται στη ζώνη διέλευσης του αγωγού, κατά μήκος 110 χιλιομέτρων της γραμμής νοτιοανατολικά της Μεδίνας, και καμία δεν είχε καταγράψει ούτε μία ανίχνευση τις προηγούμενες τέσσερις εβδομάδες. Μη χρονολογημένες εμπορικές δορυφορικές εικόνες υποβάθρου δείχνουν τι υπάρχει σε καθεμία, ενώ οπτικό καρέ πριν από την επίθεση, της 7ης Σεπτεμβρίου, επιβεβαιώνει τη διάταξη.

Η θέση 3, στις 23,959 Β 40,054 Α, είναι ένα πλήρες συγκρότημα αντλιοστασίου: συστοιχία δεξαμενών, αίθουσες στροβίλων και συλλέκτες σωληνώσεων, μέσα σε περιφραγμένο χώρο περίπου 700 μέτρων. Καιγόταν στις 13:09 τοπική ώρα στις 10 Σεπτεμβρίου, στο πρώτο δορυφορικό πέρασμα μετά την επίθεση, με 61 μεγαβάτ, και εξακολουθούσε να καίγεται με 31 έως 45 μεγαβάτ στα δύο νυχτερινά περάσματα, στις 01:33 και στις 01:54 το επόμενο πρωί. Στο επόμενο ημερήσιο πέρασμα, στις 12:47 της 11ης Σεπτεμβρίου, ο σταθμός δεν εμφάνιζε καμία ανίχνευση. Μια πυρκαγιά τέτοιου μεγέθους, που καίει επί τουλάχιστον 13 ώρες, παραπέμπει σε αποθηκευμένο αργό ή σε εξοπλισμό επεξεργασίας, όχι στον θαμμένο αγωγό.

Το οπτικό καρέ που ελήφθη στις 11:03 τοπική ώρα στις 12 Σεπτεμβρίου αίρει κάθε αμφιβολία. Αιθάλη και ίχνος καύσης καλύπτουν όλο το συγκρότημα και εκτείνονται περίπου 800 μέτρα προς τα βορειοανατολικά κατά μήκος του δρόμου πρόσβασης· συνολικά περίπου 12 εκτάρια, με βάση τη δική μας καταμέτρηση εικονοστοιχείων. Πέντε ημέρες νωρίτερα, το ίδιο καρέ έδειχνε συστοιχία δεξαμενών και αίθουσες στροβίλων σε καθαρό έδαφος. Με ανάλυση 10 μέτρα ανά εικονοστοιχείο δεν είναι δυνατόν να πει κανείς αν οι δεξαμενές έχουν καταστραφεί, όμως ίχνος τέτοιου μεγέθους δεν προκύπτει από ρήγμα στη γραμμή· προκύπτει από το ότι το περιεχόμενο του σταθμού κάηκε επιτόπου. Η ίδια η ανακοίνωση του υπουργείου Ενέργειας, που τοποθετούσε επιθέσεις στις περιφέρειες της Μεδίνας και του Ριάντ, συνάδει με αυτή την ανάγνωση.

Οι θέσεις 1 και 2, 18 και 66 χιλιόμετρα ανατολικά του αντλιοστασίου, έχουν πανομοιότυπη διάταξη: μια μικρή εγκατάσταση βαλβίδων στον διάδρομο, δίπλα σε ένα μεγάλο τετράγωνο με ανάχωμα και κεντρική πλατφόρμα. Παραπέμπουν σε λάκκους εκτόνωσης, όπου καίγεται αργό όταν ένα τμήμα της γραμμής πρέπει να εκκενωθεί σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Και οι δύο άναψαν στις 10 Σεπτεμβρίου. Η θέση 1 εξακολουθούσε να δίνει 93 μεγαβάτ στις 12:47 τοπική ώρα στις 11 Σεπτεμβρίου και 31 μεγαβάτ στις 14:28, στο ίδιο πέρασμα κατά το οποίο το αντλιοστάσιο είχε σβήσει. Είτε πρόκειται για πολύ παρατεταμένη ελεγχόμενη καύση είτε η γραμμή χτυπήθηκε δύο φορές μέσα σε 48 ώρες, κάτι που είναι ακριβώς αυτό που ιρακινές πηγές είπαν στο Alhurra ότι το Ριάντ είχε καταγγείλει κατ’ ιδίαν. Καμία από τις δύο εκδοχές δεν επιβεβαιώνεται. Μέχρι τα νυχτερινά περάσματα της 11ης Σεπτεμβρίου, καμία από τις επτά θέσεις δεν κατέγραφε ανίχνευση. Το οπτικό καρέ της 12ης Σεπτεμβρίου δείχνει ένα μικρό φωτεινό σημείο μέσα σε καθέναν από τους δύο λάκκους στις 11:03 τοπική ώρα, συμβατό με τα τελευταία στάδια καύσης· τα θερμικά περάσματα στις 12:30 και στις 14:10 εκείνο το απόγευμα δεν κατέγραψαν τίποτα σε καμία από τις επτά θέσεις.

Οι θέσεις 4 έως 7 είναι τέσσερις μικρές εγκαταστάσεις διάσπαρτες κατά μήκος 20 χιλιομέτρων της ζώνης διέλευσης, 25 έως 45 χιλιόμετρα δυτικά του αντλιοστασίου, καθεμία σε απόσταση 300 έως 800 μέτρων από τη χαρτογραφημένη γραμμή. Εμφανίζονται μόνο σε νυχτερινά περάσματα, στα 6 έως 18 μεγαβάτ. Ένα εικονοστοιχείο 375 μέτρων δεν μπορεί να ξεχωρίσει ένα σημείο πρόσκρουσης από έναν καυστήρα εκτόνωσης.

Οι επτά νέες εστίες βρίσκονται σε ένα και μόνο τμήμα 110 χιλιομέτρων μιας γραμμής 1.200 χιλιομέτρων. Οτιδήποτε άλλο έκαιγε κατά μήκος του διαδρόμου εκείνη τη νύχτα έκαιγε και την προηγούμενη εβδομάδα.

Αυτό έχει σημασία, γιατί στις πρώτες 24 ώρες των σχολίων ανοιχτών πηγών μετρούσαν ως ζημιά κάθε θερμό εικονοστοιχείο κοντά στον αγωγό. Η βασική μας γραμμή δείχνει εννέα σημεία κατά μήκος του διαδρόμου που φλέγονται συστηματικά, αναμμένα σε πέντε ή περισσότερες από τις 29 ημέρες πριν από την επίθεση. Το μεγαλύτερο, κοντά στις 25,26 Β 48,1 Α, στο ανατολικό ήμισυ της γραμμής, έδινε 189 μεγαβάτ στις 10 Σεπτεμβρίου, κάτι που φαίνεται ανησυχητικό έως ότου δει κανείς ότι έδινε 221 μεγαβάτ μια συνηθισμένη ημέρα τον προηγούμενο μήνα. Δεν εντοπίσαμε καμία νέα εστία πουθενά στο ανατολικό ήμισυ της γραμμής, συμπεριλαμβανομένης της περιφέρειας του Ριάντ που κατονόμασε το υπουργείο· αν drones έπληξαν εκεί, δεν άφησαν τίποτα που να μπορεί να δει ένα θερμικό εικονοστοιχείο 375 μέτρων. Το Payne Institute at the Colorado School of Mines κατέληξε σε συμβατό συμπέρασμα από τα δεδομένα Nightfire: η περισσότερη ανιχνευθείσα δραστηριότητα ήταν σε γνωστές θέσεις καύσης, με δύο να περνούν σε καθεστώς καύσης έκτακτης ανάγκης, η μία με ρυθμό που πλησίαζε τα 0,4 δισ. κυβικά μέτρα τον χρόνο, ενώ οι θερμοκρασίες καύσης παρέμειναν εντός του προηγούμενου εύρους κάθε θέσης.

Οι δύο αναγνώσεις δεν έρχονται σε σύγκρουση και η διαφορά αξίζει να αποσαφηνιστεί, γιατί από αυτήν κρίνεται τι σημαίνουν οι πυρκαγιές. Ένας κατάλογος καυστήρων που έχει χτιστεί σε βάθος ετών απαριθμεί κάθε εγκατάσταση που έχει καεί ποτέ· η δική μας τετράβδομη γραμμή βάσης απαριθμεί μόνο όσες έκαιγαν τον μήνα πριν από την επίθεση. Ένας λάκκος εκτόνωσης που μένει αδρανής επί χρόνια και ανάβει μία φορά σε έκτακτη ανάγκη είναι «γνωστός» με την πρώτη έννοια και «νέος» με τη δεύτερη. Αυτό ακριβώς είναι οι θέσεις 1 και 2: υφιστάμενες υποδομές που κάνουν αυτό για το οποίο κατασκευάστηκαν, δηλαδή να παραλάβουν το περιεχόμενο ενός απομονωμένου τμήματος της γραμμής και να το κάψουν. Σταθερή θερμοκρασία καύσης με απότομη αύξηση του όγκου είναι ακριβώς το αποτύπωμα αυτού του φαινομένου. Είναι επίσης το ισχυρότερο επιχείρημα κατά των αρχικών ισχυρισμών για οκτώ σημεία ρήξης κατά μήκος της γραμμής. Αυτό που ο κατάλογος δεν μπορεί να κρίνει είναι η θέση 3. Ένας καυστήρας καίει σε καμινάδα ή σε λάκκο και αφήνει καθαρή τη μονάδα γύρω του· το καρέ της 12ης Σεπτεμβρίου δείχνει καύση που κάλυψε το ίδιο το συγκρότημα. Η καύση στις θέσεις 1 και 2 ήταν η αντίδραση. Η πυρκαγιά στη θέση 3 ήταν η αιτία.

Ένα ακόμη σήμα εμφανίζεται περίπου 900 χιλιόμετρα ανατολικότερα. Τρεις εγκαταστάσεις επεξεργασίας στην παραγωγική περιοχή Γκαουάρ, που τροφοδοτούν με αργό το Αμπκάικ και τη λήψη του αγωγού, εμφανίζουν ημερήσιες ανιχνεύσεις στις 13:09 τοπική ώρα στις 10 Σεπτεμβρίου της τάξης των 35 έως 70 μεγαβάτ, έναντι μέγιστου 1 έως 10 μεγαβάτ τον προηγούμενο μήνα στα ίδια σημεία. Η πιθανότερη ανάγνωση είναι καύση ανάντη: η γραμμή είχε κλείσει και η παραγωγή δεν είχε πού να πάει. Αυτό είναι συμπέρασμα, όχι μέτρηση. Η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε παραγωγή αργού 6,24 εκατ. βαρελιών ημερησίως τον Αύγουστο, τη χαμηλότερη από το 1990· ένας κλειστός αγωγός την πιέζει ακόμη χαμηλότερα.

Γιατί η γεωγραφία είναι η είδηση

Η δήλωση της Βαγδάτης ότι τα drones προήλθαν από τη Μεϊσάν είναι το πιο βαρυσήμαντο γεγονός της εβδομάδας, και ο χάρτης δείχνει γιατί. Από την Αμάρα, την πρωτεύουσα της επαρχίας, έως το φλεγόμενο αντλιοστάσιο η απόσταση είναι περίπου 1.100 χιλιόμετρα σε ευθεία γραμμή, εκ των οποίων περίπου 800 εντός σαουδαραβικού εναέριου χώρου, μετά τη διέλευση των συνόρων κοντά στο τριεθνές με το Κουβέιτ. Τα drones πέταξαν πάνω ή δίπλα από την περιφέρεια του Ριάντ, τον εναέριο χώρο γύρω από την πρωτεύουσα, για να φτάσουν σε στόχο στη Χετζάζη. Τον Μάιο του 2019, όταν drones των Χούθι έπληξαν τα αντλιοστάσια 8 και 9 κοντά στο Αφίφ και το Νταουάντμι, είχαν διανύσει περίπου 950 χιλιόμετρα από τη Σαναά· εκείνη η επίθεση αντιμετωπίστηκε ως σημείο καμπής. Αυτή ήρθε από την αντίθετη κατεύθυνση, πέταξε μακρύτερα και έφτασε βαθύτερα.

Η εμβέλεια και η στόχευση σταθερών εγκαταστάσεων περιορίζουν το πεδίο. Αναλυτές ανοιχτών πηγών αντιστοίχισαν τις επιθέσεις του Ιουλίου από το Ιράκ με ιρανικού σχεδιασμού drones μιας χρήσης της κατηγορίας Shahed 131 και 136. Από τους τύπους που διαθέτουν οι παρατάξεις, μόνο αυτή η κατηγορία καλύπτει 1.100 χιλιόμετρα με περιθώριο· και μέσα σε αυτήν, το μικρότερο Shahed 131, με ονομαστική εμβέλεια περίπου 900 χιλιομέτρων, δεν το καλύπτει· το Shahed 136, με ονομαστική εμβέλεια 2.000 χιλιομέτρων ή περισσότερο και κεφαλή 20 έως 50 κιλών, το καλύπτει. Πρόκειται για συμπέρασμα με βάση την εμβέλεια, όχι για ταυτοποίηση. Πηγές των ιρακινών μυστικών υπηρεσιών είπαν στο Alhurra ότι μη Ιρακινοί χειριστές, που εισήλθαν στο Ιράκ τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, εκτελούν τις εκτοξεύσεις από τα ανατολικά σύνορα, και ότι ο στόχος είναι να ενοχοποιηθούν ιρακινές παρατάξεις αντί να ενεργήσουν μέσω αυτών. Είτε πιστέψει κανείς τον δεύτερο ισχυρισμό είτε όχι, ο πρώτος ταιριάζει με τη Μεϊσάν, όπου τα ιρανικά σύνορα και η εφοδιαστική των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης αλληλεπικαλύπτονται.

Οι σαουδαραβικές πετρελαϊκές υποδομές έχουν πλέον πληγεί από τον βορρά, από το Ιράκ, τον Ιούλιο και ξανά τον Σεπτέμβριο, πέρα από το πλήγμα του Απριλίου και τα πλήγματα των Χούθι από τον νότο. Τον Ιούλιο το Ριάντ αντέδρασε μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Σεπτέμβριο επέλεξε να περιμένει.

Αυτή η αυτοσυγκράτηση είναι πολιτική επιλογή με τίμημα. Το πλήγμα της 8ης Απριλίου, ώρες μετά την εκεχειρία, αποδόθηκε από κλαδικές πηγές στο ίδιο το Ιράν. Στις 28 Ιουλίου, σαουδαραβικά και αμερικανικά αεροσκάφη έπληξαν ομάδες ευθυγραμμισμένες με το Ιράν στο Ιράκ, αφού drones από ιρακινό έδαφος χτύπησαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στην Ανατολική περιφέρεια και στην περιφέρεια του Ριάντ· οι Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης ανακοίνωσαν τουλάχιστον 20 νεκρούς. Στη συνέχεια το Ριάντ εργάστηκε για την αποκατάσταση της σχέσης: στις 7 Αυγούστου ο επικεφαλής των μυστικών του υπηρεσιών πέταξε στη Βαγδάτη. Η επίθεση της Πέμπτης δοκίμασε αυτή την αποκατάσταση, και η σαουδαραβική απάντηση, μια απειλή που διαβιβάστηκε τηλεφωνικά σύμφωνα με το Alhurra και μια δημόσια απόφαση να μην υπάρξουν αντίποινα, μεταθέτει το πρόβλημα στον αλ Ζαΐντι. Εκείνος απάντησε με τα εργαλεία που διαθέτει ένα αδύναμο κράτος: έναν αποπεμφθέντα στρατηγό, ένα ανακριτικό συμβούλιο, μια αστυνομική επιδρομή στην Ανμπάρ που κατέσχεσε 47 drones και 46 πυρομαχικά από ένα πρώην κατάστημα ελαστικών και, το Σάββατο, την απομάκρυνση του αστυνομικού διευθυντή της Μεϊσάν, την παραπομπή των διευθυντών ασφαλείας της επαρχίας για έρευνα και το κλείσιμο της διάβασης Σαλαμτσέ με το Ιράν. Τίποτα από αυτά δεν αγγίζει τις παρατάξεις. Η αποστολή του συνασπισμού υπό αμερικανική ηγεσία στο Ιράκ λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου. Η ίδια ημερομηνία είναι η προθεσμία που έχει θέσει ο ίδιος ο αλ Ζαΐντι για να τεθούν υπό κρατικό έλεγχο τα όπλα εκτός κρατικού ελέγχου, και οι παρατάξεις διαπραγματεύονται να την τηρήσουν μεταφέροντας τα οπλοστάσιά τους στις Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης, κάτι που θα τα άφηνε στα ίδια χέρια υπό κρατική ταμπέλα. Μια εκτόξευση από τη Μεϊσάν τρεις εβδομάδες πριν από αυτή την προθεσμία είναι δήλωση για το ποιος ελέγχει τα σύνορα, και δεν είναι ο πρωθυπουργός.

Η έκθεση που το Γιανμπού υποτίθεται ότι θα εξάλειφε

Ο αγωγός είναι η απάντηση του βασιλείου στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν. Κατασκευάστηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό το 1981, στη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ως γραμμή αργού 56 ιντσών και γραμμή υγρών φυσικού αερίου 48 ιντσών· η δεύτερη μετατράπηκε σε γραμμή αργού μετά την επίθεση στο Αμπκάικ το 2019, και έτσι η ονομαστική δυναμικότητα ανέβηκε από 5 σε 7 εκατ. βαρέλια την ημέρα. Η Aramco αναφέρει ότι μπορεί να μεταφέρει έως 7 εκατ. βαρέλια την ημέρα, από τα οποία περίπου 5 εκατ. προορίζονται για εξαγωγή από το Γιανμπού και 2 εκατ. τροφοδοτούν διυλιστήρια της δυτικής ακτής. Από τον Μάρτιο, το Γιανμπού πέρασε από δευτερεύουσα διέξοδο, με φορτώσεις κάτω από 800.000 βαρέλια την ημέρα, στην κύρια· οι υπηρεσίες παρακολούθησης δεξαμενόπλοιων τοποθετούν τις φορτώσεις του Σεπτεμβρίου σε 2,9 έως 3,7 εκατ. βαρέλια την ημέρα πριν από την επίθεση, ανάλογα με τον πάροχο. Το Ριάντ έχει συζητήσει την προσθήκη δυναμικότητας 1 έως 2 εκατ. βαρελιών την ημέρα. Ο περιορισμός δεν είναι ο αγωγός αλλά το λιμάνι: οι δύο τερματικοί σταθμοί αργού του Γιανμπού έχουν ονομαστική δυναμικότητα φόρτωσης 4,5 εκατ. βαρελιών την ημέρα, 1,5 εκατ. στο Βόρειο Γιανμπού και 3 εκατ. στο Νότιο Γιανμπού, ενώ πηγές της αγοράς τοποθετούν το ουσιαστικό ανώτατο όριο πιο κοντά στα 4 εκατ. Όπως υποστήριξε τον Ιούλιο ο συνάδελφός μας Ουμούντ Σοκρί (Umud Shokri), η γραμμή εκτονώνει την πίεση χωρίς να εξαλείφει τον κίνδυνο: είναι ένας σταθερός στόχος μήκους 1.200 χιλιομέτρων που καταλήγει σε λιμάνι διαστασιολογημένο για καιρό ειρήνης.

Η επίθεση της 8ης Απριλίου έδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να ανακάμψει η Aramco όταν ζημιώνεται ένα αντλιοστάσιο: η διακίνηση μειώθηκε κατά 700.000 βαρέλια την ημέρα και η πλήρης δυναμικότητα ανακοινώθηκε αποκατεστημένη στις 12 Απριλίου. Αυτή τη φορά το υπουργείο διέκοψε τη λειτουργία ολόκληρης της γραμμής, και η θερμική καταγραφή δείχνει έναν σταθμό που εξακολουθούσε να καίγεται και τη δεύτερη ημέρα, μαζί με καύσεις εκτόνωσης σε δύο θέσεις. Μια μακρύτερη διακοπή είναι πιθανή. Συμβαίνει την εβδομάδα που οι Χούθι κατέλαβαν τη Μόκα, το Ντουμπάμπ και τη νήσο Περίμ και βρέθηκαν να ελέγχουν το Μπαμπ ελ Μαντέμπ, τη δίοδο που πρέπει να χρησιμοποιήσουν τα δεξαμενόπλοια του Γιανμπού για να φτάσουν στην Ασία. Ο εκπρόσωπος των Χούθι δήλωσε την Παρασκευή ότι η ναυσιπλοΐα παραμένει ασφαλής για όλα τα πλοία πλην των σαουδαραβικών, τα οποία τελούν υπό απαγόρευση που ανακοινώθηκε τον Ιούλιο. Οι διελεύσεις σαουδαραβικού αργού μέσω του Μπαμπ ελ Μαντέμπ είχαν ήδη πέσει σχεδόν στο μηδέν τον Αύγουστο. Τα βαρέλια πήραν αντ’ αυτού τον δρόμο προς βορρά: τα δεξαμενόπλοια εκφορτώνουν πλέον στο Άιν Σούχνα, στον αγωγό SUMED, και επαναφορτώνουν στο Σίντι Κερίρ στη Μεσόγειο, όπου οι φορτώσεις ανήλθαν κατά μέσο όρο σε περίπου 2,2 εκατ. βαρέλια την ημέρα επί πέντε εβδομάδες, σχεδόν τριπλάσιες του κανονικού, με το 43% να κατευθύνεται στην Ασία από τον μακρύ δρόμο, μέσω Γιβραλτάρ και Ακρωτηρίου. Το Ορμούζ είναι κλειστό και το Μπαμπ ελ Μαντέμπ είναι πλέον κλειστό για σαουδαραβικές γάστρες: και οι δύο εξαγωγικές οδοί του βασιλείου δέχονται ταυτόχρονα πίεση από πελάτες του Ιράν, και η μία γραμμή που τροφοδοτούσε την εναλλακτική λύση επλήγη από τρίτη κατεύθυνση. Το Brent ξεπέρασε τα 100 δολάρια την Πέμπτη.

Τι πρέπει να παρακολουθήσουμε

Τέσσερα πράγματα θα δείξουν αν θα αντέξει η υπομονή του Ριάντ απέναντι στη Βαγδάτη. Πρώτον, το αντλιοστάσιο. Το ίχνος καύσης των 12 εκταρίων είναι ορατό από τροχιά· εικόνες υψηλότερης ανάλυσης θα δείξουν αν λείπουν δεξαμενές, και αυτό θα πει περισσότερα για τον χρόνο επισκευής από οποιαδήποτε ανακοίνωση. Δεύτερον, η Μεϊσάν: συλλήψεις ή μόνο μια αποπομπή. Τρίτον, τα σαουδαραβικά αεροσκάφη, και το αν θα επιστρέψουν στον ιρακινό εναέριο χώρο. Τέταρτον, η Ουάσιγκτον. Τον Ιούλιο, σαουδαραβικά και αμερικανικά αεροσκάφη έπληξαν από κοινού ομάδες ευθυγραμμισμένες με το Ιράν στο Ιράκ· η αποστολή του συνασπισμού υπό αμερικανική ηγεσία στο Ιράκ λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου, και μετά από αυτή την ημερομηνία τα ερωτήματα για το ποιος αστυνομεύει τη Μεϊσάν και για το αν θα επανέλθει το μοντέλο του Ιουλίου βαρύνουν την Ουάσιγκτον όσο και το Ριάντ. Η Ουάσιγκτον έχει τον δικό της λόγο να ενδιαφέρεται: το αμερικανικό ντίζελ ξεπέρασε την Παρασκευή για πρώτη φορά τα 6 δολάρια το γαλόνι, στα 6,05 δολάρια, πάνω από 2 δολάρια υψηλότερα από έναν χρόνο νωρίτερα, με τη βενζίνη στα 4,29 δολάρια, και οι ενδιάμεσες εκλογές είναι τον Νοέμβριο. Το σαουδαραβικό υπουργείο Εξωτερικών «επιφυλάσσεται του δικαιώματος να λάβει όλα τα μέτρα» για την προστασία των υποδομών του. Η δορυφορική καταγραφή λέει ποιες είναι αυτές οι υποδομές: ένα αντλιοστάσιο, δύο λάκκοι καύσης και τέσσερις μικρότερες θέσεις σε 110 χιλιόμετρα γραμμής νοτιοανατολικά της Μεδίνας, που επλήγησαν από απόσταση 1.100 χιλιομέτρων. Το Ριάντ έχει την ίδια εικόνα. Το ερώτημα είναι τι θα την κάνει.

Σημείωμα μεθόδου: Οι ανιχνεύσεις είναι καταγραφές ενεργών εστιών VIIRS στα 375 μέτρα για τους Suomi NPP και NOAA-20, που αντλήθηκαν από την υπηρεσία GIBS της NASA και υποβλήθηκαν σε επεξεργασία από το Φόρουμ της Μέσης Ανατολής (Middle East Forum, MEF). «Νέα» θεωρείται μια θέση χωρίς ανίχνευση σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων μεταξύ 12 Αυγούστου και 9 Σεπτεμβρίου 2026. Η ακτινοβολούμενη ισχύς μετριέται τη στιγμή της υπερπτήσης και δεν αποτελεί μέτρο της ζημιάς ούτε του όγκου αερίου. Οι λειτουργίες των θέσεων προκύπτουν από αχρονολόγητες εικόνες υποβάθρου Esri/Maxar και δεν έχουν επιβεβαιωθεί από τη Saudi Aramco. Οι καταγραφές αντλήθηκαν στις 01:00 UTC, 09:30 UTC και 14:30 UTC στις 12 Σεπτεμβρίου· οι μεταγενέστερες αντλήσεις συμπλήρωσαν τις καταγραφές της 11ης και της 12ης Σεπτεμβρίου και δεν άλλαξαν καμία από τις επτά θέσεις. Τα οπτικά καρέ είναι σκηνές πραγματικού χρώματος 10 μέτρων, που ελήφθησαν στις 11:03 τοπική ώρα στις 7 και στις 12 Σεπτεμβρίου 2026· η έκταση του ίχνους καύσης είναι εκτίμηση του MEF βάσει διαφοράς εικονοστοιχείων. Η διαδρομή του αγωγού προέρχεται από το OpenStreetMap, με πηγές την EIA και εικόνες Bing. Όλα τα μεγέθη είναι μη ελεγμένες μετρήσεις του MEF, που παρατίθενται παράλληλα και όχι αντί των επίσημων ανακοινώσεων.