Η αμφιθυμία της Ουάσιγκτον απέναντι στον νέο «άξονα των Ιχβάν» πλήττει την αμερικανική ασφάλεια
Η σαουδαραβική ανοχή, τα τουρκικά όπλα, το κατarικό χρήμα και τα κλειστά μάτια της Ουάσιγκτον ενισχύουν τη νέα Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου.
Ο Μάικλ Ρούμπιν ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και το Κέρας της Αφρικής. Στη σταδιοδρομία του περιλαμβάνεται θητεία ως αξιωματούχου του Πενταγώνου, με εμπειρία πεδίου στο Ιράν, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και επαφές με τους Ταλιμπάν πριν από την 11η Σεπτεμβρίου. Ο κ. Ρούμπιν έχει επίσης συμβάλει στη στρατιωτική εκπαίδευση, διδάσκοντας μονάδες του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και των Πεζοναυτών σχετικά με τις περιφερειακές συγκρούσεις και την τρομοκρατία. Το επιστημονικό του έργο περιλαμβάνει αρκετές σημαντικές εκδόσεις, όπως τα «Dancing with the Devil» και «Eternal Iran». Ο Ρούμπιν απέκτησε διδακτορικό και μεταπτυχιακό στην Ιστορία, καθώς και πτυχίο (B.S.) στη Βιολογία, από το Πανεπιστήμιο Γέιλ.
Η αφέλεια του προέδρου Τζίμι Κάρτερ απέναντι στους Ιρανούς ισλαμιστές άνοιξε τον δρόμο για την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και για δεκαετίες εχθρότητας μεταξύ του Ιράν και της Ισλαμικής Δημοκρατίας, που κόστισαν χιλιάδες αμερικανικές ζωές. Ο Κάρτερ περιστοιχίστηκε από προοδευτικούς του χώρου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με πιο γνωστό τον καθηγητή του Πρίνστον Ρίτσαρντ Φολκ (Richard Falk), ο οποίος διαβεβαίωνε για την προσήλωση του αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί στις φιλελεύθερες αξίες. Ο ΟΗΕ αντάμειψε αργότερα τον Φολκ με μια περίοπτη θέση.
Αν και ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ θεμελίωσε τη σχέση «ασφάλεια έναντι πετρελαίου» των ΗΠΑ με τη Σαουδική Αραβία, ήταν οι Ρόναλντ Ρέιγκαν και Τζορτζ Χ. Γ. Μπους που έκλεισαν τα μάτια μπροστά στην αυξανόμενη σαουδαραβική στήριξη σε ισλαμιστές ριζοσπάστες και στην καλλιέργεια, αν όχι την προστασία, από το Βασίλειο ανδρών όπως ο ιδρυτής της Αλ Κάιντα Οσάμα μπιν Λάντεν. Αυτή η προθυμία να εξωραΐζεται το σαουδαραβικό καθεστώς δεν άντεξε στον χρόνο.
Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επαναλαμβάνει τώρα το ίδιο λάθος σε πολλαπλά μέτωπα. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ καλλιέργησε σχέσεις με τους Ταλιμπάν, θεωρώντας τους αξιόπιστους εταίρους. Για να είμαστε δίκαιοι, ο απεσταλμένος Ζαλμάι Χαλιλζάντ (Zalmay Khalilzad), ο οποίος σήμερα φωτογραφίζεται να σφραγίζει συμφωνίες πολλών εκατομμυρίων δολαρίων με τους Ταλιμπάν, του έδινε κακές συμβουλές. Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Τζέικ Σάλιβαν μπορεί να χειρίστηκαν καταστροφικά την αμερικανική αποχώρηση από το Αφγανιστάν, όμως ήταν η ομάδα του Τραμπ που υπέγραψε συμφωνία παραδίδοντας τους συμμάχους των ΗΠΑ και τις Αφγανές στους λύκους των Ταλιμπάν, γνωρίζοντας ότι το 1996 οι Ταλιμπάν είχαν επίσης προσποιηθεί ότι διαπραγματεύονταν κυβέρνηση συνασπισμού, για να μπουν τελικά στην Καμπούλ και να σκοτώσουν τους αντιπάλους τους.
Η Σαουδική Αραβία έχει καταστεί το επίκεντρο ενός νέου ισλαμιστικού άξονα. Αν και ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν έχει εφαρμόσει εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, επαναλαμβάνει τα λάθη των Σύρων προέδρων Χαφέζ και Μπασάρ αλ Άσαντ και διαδοχικών πακιστανικών καθεστώτων, που κατέστειλαν τον τζιχαντισμό στο εσωτερικό, αλλά κατεύναζαν τους θρησκευτικούς συντηρητικούς στηρίζοντάς τον στο εξωτερικό, ξεχνώντας ότι δεν μπορούν να περιορίσουν την πυρκαγιά που οι ίδιοι εξαπλώνουν· πάντα υπάρχει αντίκτυπος.
Πράγματι, αυτό έχει ήδη συμβεί. Πέρα από τον εγωισμό, ο βασικός μοχλός του ανταγωνισμού Σαουδικής Αραβίας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων είναι η ανοχή, αν όχι η προώθηση, από το Ριάντ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στη Λιβύη, στο Σουδάν και στην Υεμένη. Εδώ, το Αμπού Ντάμπι έχει δίκιο και το Ριάντ άδικο. Η σαουδαραβική επιθυμία να προωθήσει τους δικούς της πληρεξουσίους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην Υεμένη ώθησε τις σαουδαραβικές αρχές να βομβαρδίσουν και κατόπιν να υπονομεύσουν τη διακυβέρνηση του επικεφαλής του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου Αϊντάρους αλ Ζουμπαϊντί και των Νότιων Δυνάμεών του. Αν ο Μπιν Σαλμάν δεν είχε προωθήσει τους πληρεξουσίους του υεμενίτικου Ισλάχ, που στηρίζουν τους Χούθι και την Αλ Κάιντα, οι Χούθι πιθανότατα δεν θα είχαν καταφέρει να καταλάβουν τη Μόκα, μια πόλη υπό τον έλεγχο της αντιπολίτευσης, σε κομβικό σημείο στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ.
Οι αποφάσεις του Μπιν Σαλμάν ενίσχυσαν τους Χούθι πέρα από τα πιο τολμηρά τους όνειρα. Ούτε η συμπεριφορά του Ριάντ αποτελούσε εξαίρεση. Ο Μπιν Σαλμάν μπορεί να μιλά για το Saudi Vision 2030 και τη σχετική χειραφέτηση των γυναικών, όμως η σαουδαραβική Delta International δεν θα μπορούσε να υπογράψει συμφωνία 200 εκατ. δολαρίων με τους Ταλιμπάν λίγες μόλις ημέρες πριν από την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου χωρίς τη δική του έγκριση. Το Αμυντικό Σύμφωνο της Μέκκας του Μπιν Σαλμάν ήταν η οριστική απόρριψη της 80χρονης αμερικανοσαουδαραβικής αμυντικής σχέσης. Είναι αλήθεια ότι οι πρόεδροι Μπαράκ Ομπάμα και Τζο Μπάιντεν προσέβαλαν αναίτια τη Σαουδική Αραβία, όμως οι ενέργειες του Ριάντ υποδηλώνουν ότι στόχος του είναι η ρήξη και όχι η αναπροσαρμογή.
Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Στις 22 Νοεμβρίου 1994, ο τότε δήμαρχος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε: «Thank God, I am a servant of Shari’a», στην εκπομπή Ceviz Kabuğu του τηλεοπτικού σταθμού HBB. Όταν ο τουρκικός στρατός μπήκε στην Ιντλίμπ, οι πολιτοφυλακές που υποστηρίζονταν από την Τουρκία φώναζαν: «The Army of Muhammad has arrived.» Με τέτοιο υπόβαθρο, οι πιο πρόσφατες δηλώσεις του ότι «Hamas is not a terror organization,» και η ρητορική του επίθεση κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου —«How are you different from Hitler? Is there anything Netanyahu has done that is less than Hitler? No»— δεν θα έπρεπε να εκπλήσσουν. Κι όμως, τόσο ο Τραμπ όσο και ο πρεσβευτής Τομ Μπάρακ, ο οποίος ασπάζεται την προφανή προσέγγιση Χαλιλζάντ να θολώνουν τα όρια ανάμεσα σε επιχειρήσεις και διπλωματία, εξωραΐζουν τον Ερντογάν. Η αδυναμία υπεράσπισης κόκκινων γραμμών, του δυτικού πολιτισμού ή καταστολής της στήριξης της τρομοκρατίας από τη Λιβύη και τη Γάζα έως τη Σομαλία και το Πακιστάν, δίνει ουσιαστικά πράσινο φως στο ιδεολογικά πιο επιθετικό μέλος του νέου «Axis of Ikhwan.»
Το μοτίβο επιβεβαιώνεται, καθώς οι προσωπικοί δεσμοί του Τραμπ με τον εμίρη του Κατάρ τον οδηγούν να κλείνει τα μάτια, τόσο στις προσπάθειες του Κατάρ να αγοράσει επιρροή και να υποτάξει αμερικανικούς θεσμούς για ιδεολογική διάχυση όσο και στο ότι το πλούσιο σε φυσικό αέριο κράτος χρηματοδοτεί ριζοσπαστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Τα τουρκικά όπλα και το καταρινό χρήμα κινούν τη νέα Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Στη Λιβύη και στο Σουδάν, στο μεταξύ, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ Μασάντ Μπούλος μεσολαβεί, αλλά φαίνεται να προκρίνει την πλευρά της Μουσουλμανικής Αδελφότητας έναντι αντίπαλων ηγετών. Ο Μπούλος πιθανότατα δεν αφήνει την ιδεολογία να τον καθοδηγεί· θέλει μια συμφωνία για την ίδια τη συμφωνία και ελπίζει να ισορροπήσει τις επιχειρήσεις με την κρατική διπλωματία στην περιοχή, το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο: σωσίβιο, αν όχι ενίσχυση, για τη Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος που αγνοεί την ιδεολογία χάριν προσωπικών ή εμπορικών δεσμών. Όμως, καθώς οι Αμερικανοί τιμούν την 25η επέτειο των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου, η αμφιθυμία του απέναντι στον νέο Axis of Ikhwan ενέχει τον κίνδυνο μακροπρόθεσμων συνεπειών εξίσου καταστροφικών με την προθυμία του Κάρτερ να κάνει τα χατίρια του Χομεϊνί.